Ρώμη - Τα Χρόνια των Βασιλέων - Τύλλος Οστίλιος

Με το θάνατο του Νουμά η Ρώμη ήταν στην καλύτερη στιγμή της μικρής της ιστορίας. Ο πληθυσμός είχε μεγαλώσει, εξαιτίας της μακράς περιόδου ειρήνης, στα ταμία υπήρχαν χρήματα και η πόλη ήταν έτοιμη να μεγαλώσει και άλλο. Έτσι λοιπόν, ήταν φυσικό ο επόμενος βασιλιάς που εκλέχτηκε να μη κάτσει με σταυρωμένα τα χέρια. Οι πόρτες του ναού του Ιανού άνοιξαν αμέσως για να υποδεχτούν έναν πολεμοχαρή βασιλιά. Το όνομα του ήταν Τύλλος Οστίλιος.

Ο Τύλλος Οστίλιος

Η οργάνωση και η δύναμη της πόλης είχαν αρχίσει να τρομάζουν τους γείτονες της Ρώμης. Και με το θάνατο του Νουμά, με τον οποίο είχαν υπογράψει συνθήκη ειρήνης την οποία και σεβάστηκαν, άρχισαν σιγά – σιγά να δείχνουν τη δυσαρέσκεια τους για τη δύναμη της. Ο Οστίλιος όμως ήταν άνθρωπος της δράσης. Επειδή ήξερε ότι υπήρχε αυτή η δυσαρέσκεια φρόντισε να τη σβήσει εν τη γενέσει της. Γνώριζε ότι αν συμμαχούσαν όλες οι γύρω πόλεις εναντίον της Ρώμης η μάχη θα ήταν δύσκολη, έτσι λοιπόν αποφάσισε να συντρίψει αμέσως τον κίνδυνο. Η ισχυρότερη πόλη της περιοχής, μετά τη Ρώμη, ήταν η Άλμπα Λόγγα.

Χωρίς να περιμένει πολύ ο Οστίλιος κήρυξε τον πόλεμο στην Άλμπα Λόγγα, δίχως ιδιαίτερη αφορμή προκειμένου να δείξει σε όλους ποιος είναι το αφεντικό στην περιοχή. Στην αρχή μεταξύ των δύο πόλεων γίνονταν διάφορες μικροσυγκρούσεις αλλά όσο περνούσε ο καιρός τόσο πλησίαζε η ώρα της μεγαλύτερης σύγκρουσης. Τελικά, αυτή αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή. Οι δύο στρατοί είχαν παραταχθεί ο ένας απέναντι στον άλλο και ετοιμάζονταν για τη μεγάλη μάχη αλλά αυτή δεν έγινε ποτέ. Οι αντιπρόσωποι των δύο στρατών αποφάσισαν αντί να γίνει κανονική μάχη να πολεμήσουν μεταξύ τους δύο τριάδες. Τρία αδέρφια από τη Ρώμη, οι Οράτιοι και τρία αδέρφια από την Άλμπα Λόγγα, οι Κουράτιοι. Στην πρώτη επίθεση η μονομαχίες ήταν σκληρές, δύο Κουράτιοι ήταν στο τέλος τραυματίες αλλά δύο Οράτιοι ήταν νεκροί. Ο στρατός της Άλμπα Λόγγα πανηγύριζε και ήταν σίγουρος για τη νίκη μιας και πλέον υπήρχαν τρεις Κουράτιοι με έναν μόνο Οράτιο. Όταν οι Κουράτιοι έκαναν να επιτεθούν στον ένα Οράτιο αυτός ξεκίνησε να τρέχει! Ακόμα μεγαλύτερα πανηγύρια για την οπισθοχώρηση του Ρωμαίου και οι Κουράτιοι να τρέχουν να τον ακολουθούν για να τον αποτελειώσουν και να πάρουν τη μεγάλη νίκη! Όμως ο Ρωμαίος είχε σχέδιο! Βλέποντας ότι ήταν τρεις και ήταν μόνος του ήξερε πως δεν είχε ελπίδα να κερδίσει. Έπρεπε με κάποιον τρόπο να τους αντιμετωπίσει έναν-έναν. Έτσι αποφάσισε να αρχίσει να τρέχει. Όταν έτρεξε αρκετά είδε πως οι τρεις αντίπαλοί του είχαν διαφορά μεταξύ τους, ο υγιής ήταν πρώτος, αρκετά μέτρα πίσω ήταν ο πιο ελαφρά τραυματισμένος και στο τέλος ο πιο βαριά τραυματισμένος. Έτσι κάποια στιγμή γύρισε απότομα πίσω για να αντιμετωπίσει τον υγιή Κουράτιο. Είχε το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού γιατί οι Κουράτιοι είχαν πέσει στην παγίδα του και ήξερε ότι από αυτή τη μάχη θα κρίνονταν όλα, οι δύο τραυματίες που ακολουθούσαν είχαν εξουθενωθεί τελείως από το τρέξιμο και δε θα μπορούσαν να του αντισταθούν αν έβγαινε σώος από την πρώτη μονομαχία, και έτσι ακριβώς έγινε. Η έκπληξη του Κουράτιου δε τον άφησε να αμυνθεί και με ένα χτύπημα σωριάστηκε νεκρός. Στη συνέχεια σκότωσε και τους άλλους δύο και οι Ρωμαίοι είχαν κατακτήσει την Άλμπα Λόγγα. Τώρα τα πανηγύρια ήταν στην άλλη πλευρά ενώ οι κάτοικοι της Άλμπα Λόγγα ήξεραν πως το μέλλον τους ήταν δύσκολο.

Στην αρχή οι Ρωμαίοι απλά υπέταξαν την πόλη. Για να δώσουν σε όλους να καταλάβουν ότι δεν αστειεύονται χάρισαν τη ζωή σε όλους εκτός από τον βασιλιά. Αυτόν τον έδεσαν σε δύο άμαξες οι οποίες ξεκινούσαν το ταξίδι τους προς διαφορετικές κατευθύνσεις…Λίγο καιρό μετά οι Ρωμαίοι πάλι χωρίς κάποια αφορμή επιτέθηκαν στην Άλμπα Λόγγα, την ισοπέδωσαν τελείως, σκότωσαν και βίασαν και όσους έμειναν ζωντανοί τους πήραν σαν δούλους στη Ρώμη.

Αυτή ήταν η μοίρα του βασιλιά και της πόλης της Άλμπα Λόγγα, της μητρόπολης της Ρώμης, της πόλης καταγωγής του Ρωμύλου που πριν 150 χρόνια περίπου ήταν βασιλιάς ο παππούς του Ρωμύλου.

Ο καιρός στη βασιλεία του Οστίλιου συνέχιζε να κυλάει με μάχες απέναντι στους γείτονες. Κέρδιζε διάφορες περιοχές γύρω από τη Ρώμη, είτε από το Λάτιο, είτε τους Σαβίνους και απέκρουε επιθέσεις των Βήιων.

Η βασιλεία του Οστίλιου ολοκληρώθηκε όπως και του Ρωμύλου, σε ένα στρατόπεδο. Απλά αυτή τη φορά ήταν άλλος ο Θεός που ανέλαβε να τον εξαφανίσει και επίσης δε λατρεύτηκε σαν Θεός αλλά οι Ρωμαίοι το είδαν σαν τιμωρία για τη σκληρότητα του. Ο Δίας έριξε έναν κεραυνό πάνω του και τον έψησε κανονικότατα! Ο διάδοχος του ήταν επίσης πολεμοχαρής αλλά δε γνωρίζουμε πολλά πράγματα για τη θητεία του. Το όνομά του; Άνκος Μάρκιος.   

Ρώμη - Τα Χρόνια των Βασιλέων - Ρωμύλος

Με την ίδρυση της Ρώμης άρχισαν και τα προβλήματα της. Αρμόδιος φυσικά για να τα λύσει ήταν ο βασιλιάς της νέας πόλης, ο Ρωμύλος.

Το πρώτο πρόβλημα που προέκυψε ήταν ο μικρός πληθυσμός. Το σημείο στο οποίο έφτιαξε την πόλη του ο Ρωμύλος είχε το αμυντικό πλεονέκτημα οτι παντού γύρω από τον λόφο που εγκαταστάθηκε υπήρχαν τεράστιες ελώδεις εκτάσεις που έκαναν πολύ δύσκολη την πραγματοποίηση επίθεσης εναντίων της νέας πόλης, από την άλλη αυτό το αμυντικό πλεονέκτημα ήταν μεγάλο μειονέκτημα για τους κατοίκους που ήθελαν να ζήσουν εκεί, αφού τα κουνούπια και οι ασθένειες θέριζαν στην περιοχή. Η λύση που σκέφτηκε ο Ρωμύλος ήταν να αυξήσουμε τον πληθυσμό της πόλης ώστε να μπορούμε από τη μία να αμυνθούμε καλύτερα και έχοντας και περισσότερα αντρικά χέρια να αποξηράνουμε τα έλη και να τα κάνουμε καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Για να το πετύχει αυτό όρισε ένα σημείο λίγο έξω από την ελώδη περιοχή ως "ιερό δάσος". Αυτό σήμαινε πως οποιοσδήποτε έμπαινε μέσα σε αυτό το δάσος και έβγαινε από την άλλη πλευρά για να πάει στη Ρώμη ήταν ελεύθερος πολίτης, ανεξάρτητα του τι είχε κάνει στην πόλη από την οποία ερχόταν. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα στην περιοχή να μαζευτούν όλα τα καλόπαιδα, ληστές, κλέφτες, δολοφόνοι και όσοι σκλάβοι μπορούσαν να το σκάσουν. Για να βρουν όλοι αυτοί γη να καλλιεργήσουν έπρεπε να αποξηραθούν τα έλη, όπως και έγινε, και έτσι η Ρώμη άρχισε σιγά-σιγά να μεγαλώνει.

Με το που λύθηκε λοιπόν αυτό το πρόβλημα προέκυψε ένα δεύτερο και μεγαλύτερο, και πολύ καθοριστικό για το μέλλον της πόλης. Όπως είδαμε, η ομάδα που ίδρυσε την πόλη ήταν κάποιοι φυγάδες από άλλες πόλεις, και η δεύτερη φουρνιά κατοίκων ήταν φυγάδες και αυτοί. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα οι γυναίκες να είναι ελάχιστες και πιασμένες και οι άντρες να έχουν μείνει όλοι ελεύθεροι. Για να μην αρχίσουν λοιπόν να την βρίσκουν μεταξύ τους και στο τέλος αφανιστούν ο Ρωμύλος κατέστρωσε ένα σχέδιο. Κοντά στη Ρώμη ζούσε μία συγγενική φυλή, οι Σαβίνοι με βασιλιά τους τον Τίτο Τάτιο. Ο Ρωμύλος λοιπόν, αποφάσισε να διοργανώσει μεγάλους αγώνες δρόμου και ιπποδρομίες και φυσικά δε μπορούσε να μην καλέσει τους γείτονές του. Έφτασαν λοιπόν στην πόλη οι Σαβίνοι με τις γυναίκες και τα παιδιά τους και κάθισαν να παρακολουθήσουν τους αγώνες. Όπως συμβαίνει λίγο-πολύ και σήμερα όταν οι άντρες παρακολοθούν αγώνες δύσκολα τους αποσπά κάτι την προσοχή, οπότε δεν πρόσεξαν οτι οι Ρωμαίοι άρχιζαν σιγά-σιγά να φεύγουν από το στάδιο. Όταν πέρασε η ώρα και το κατάλαβαν ήταν αργά. Οι Ρωμαίοι είχαν αρπάξει τις κόρες των Σαβίνων, τις είχαν πάρει στο σπίτι και τις είχαν παντρευτεί με συνοπτικές διαδικασίες. Αυτό φυσικά σήμαινε πόλεμο. Την άλλη μέρα οι Ρωμαίοι είχαν στρατοπεδεύσει στον Καπιτωλίνο Λόφο και περίμεναν τους πεθερούς τους οι οποίοι έρχονταν ξανά στη Ρώμη αλλά αυτή τη φορά αρματωμένοι. Στην αρχή η μάχη έδειχνε πως πάει προς το μέρος των Ρωμαίων αλλά κάποια στιγμή μία κόρη, η Ταρπηία που μάλλον δεν ήταν πολύ ικανοποιημένη από τον άντρα που της έλαχε άνοιξε τις πύλες και όρμησαν μέσα οι πεθεροί. Όσο και αν φαίνεται απίστευτο το τέλος της μάχης βρήκε γαμπρούς και πεθερούς να κάθονται όλοι μαζί και να κάνουν ένα φοβερό τσιμπούσι λες και ήταν το τέλος ιστορίας του Αστεριξ! Πως έγινε αυτό; Οι Ρωμαίοι αντιστέκονταν στην ξαφνική εισβολή και η μάχη συνεχιζόταν αδυσώπητη μέχρι τη στιγμή που αποφάσισαν να επέμβουν οι άλλες γυναίκες. Εμφανιστηκαν όλες μαζί στο πεδίο της μάχης ντυμένες πένθιμα και έδωσαν στους άντρες να καταλάβουν οτι όποιος και αν ήταν ο νικητής αυτές θα ήταν στεναχωρημένες. Ο λόγος; Αν κέρδιζαν οι πεθεροί θα έμεναν χήρες, αν κέρδιζαν οι γαμπροι θα έμεναν ορφανές. Το καλοσκέφτηκαν λοιπόν και οι άντρες και είπαν να δώσουν τόπο στην οργή. Ο Ρωμύλος με τον Τάτιο τα συζήτησαν και τα συμφώνησαν μεταξύ τους, θα κυβερνούσαν μαζί την πόλη. Ο Τάτιος όμως είχε την ευγενή καλοσύνη να πεθάνει γρήγορα και έτσι δεν είχε τη μοίρα του άλλου συγκυβερνήτη του Ρωμύλου (λέγε με Ρέμο).

Αυτές οι δύο ήταν οι σημαντικότερες πράξεις της βασιλίας του Ρωμύλου. Αν θέλουμε να την αποτυπώσουμε πιο κοντα στην πραγματικότητα ουσιαστικά βλέπουμε οτι κατά την περίοδο της βασιλείας τους η πόλη μεγάλωσε πληθυσμιακά και επίσης έκανε και μία καλή συμμαχία με μία άλλη φυλή της περιοχής επεκτείνοντας τα εδάφη της.

Το τέλος του Ρωμύλου  είναι αινιγματικό. Λένε οτι μία μέρα που ήταν στο στρατόπεδο μαζί με τους στρατηγούς του ο Θεός Άρης κατέβασε ένα μεγάλο σύννεφο σκόνης το οποίο τον τύλιξε και τον ανέβασε στον ουρανό. Πιο λογικό μου φαίνεται πάντως οτι συννεφο σκόνης όντως υπήρχε από την επίθεση που έκαναν οι αμεσοι αντιπρόσωποι του Άρη, οι στρατηγοί, στον βασιλιά για κάποια δυσαρέσκεια που υπήρχε με τη συμπεριφορά του βασιλιά απέναντι στο στράτευμα. Και σαν επιβεβαίωση σε αυτό έρχεται ο διορισμός του επόμενου βασιλιά. Νούμας Πομπίλιος, ένας βασιλιάς που η μόνη του ασχολία είναι η θρησκεία και δεν τον ενδιαφέρει καθόλου ο πόλεμος!

Ρώμη - Τα Χρόνια των Βασιλέων - Η Ίδρυση της Ρώμης (ο μύθος)

Πολύ πριν την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Καίσαρα και του Μάρκου Αυρηλίου, και αμέσως πριν την Ρωμαϊκή Δημοκρατία του Κάτωνα και του Κικέρωνα υπήρχε το Βασίλειο της Ρώμης, μία πόλη σχετικά μικρή με έναν βασιλιά να την κυβερνά η οποία όμως ήταν προορισμένη για μεγάλα πράγματα. Πριν αρχίσουμε όμως να βλέπουμε τον κάθε βασιλιά και τη θητεία του ας δούμε πρώτα πως δημιουργήθηκε αυτή η μικρή πόλη. Αρχικά θα δούμε το πως αρέσει στους Ρωμαίους να φαντάζονται την δημιουργία της πόλης τους και στη συνέχεια μία ιστορία πιο κοντά στην πραγματικότητα.

Όπως συμβαίνει και με τη δική μας πόλη (Αθήνα, μονομαχία Ποσειδώνα - Αθηνάς) έτσι και οι Ρωμαίοι είχαν την εντύπωση οτι πόλη τους ήταν ευλογημένη από τους θεούς, το δίδυμο βέβαια ήταν διαφορετικό, Άρης και Αφροδίτη συνέβαλλαν στη δημιουργία αυτής της πόλης που έμελλε να γίνει το κέντρο του κόσμου.

Όλα ξεκίνησαν από την Τροία. Όταν οι Έλληνες, χάρη στην πονηριά του Οδυσσέα, κατάφεραν να μπουν στην Τροία και να καταστρέφουν τα πάντα στο πέρασμα τους ένας άνθρωπος, πήρε κάποια βασικά υπάρχοντα, τον ηλικιωμένο πατέρα του στην πλάτη και με τη βοήθεια της μητέρας του, της Αφροδίτης (είχαν από τα πολύ παλιά χρόνια αυτές τις συνήθειες η μανάδες) κατάφερε να σωθεί από την Τροία και μετά από πολλές περιπλανήσεις να φτάσει στα παράλια της Ιταλίας και συγκεκριμένα κοντά στο σημείο που σήμερα βρίσκεται η Αρχαία Όστια. Ο άνθρωπος αυτός ήταν ο Αινείας, ο άνθρωπος από τον οποίο κατάγονται οι Ρωμαίοι και έτσι από μία πλευρά είναι όλοι απόγονοι της Αφροδίτης. Ο γιος του Αινεία, ο Ασκάνιος, ίδρυσε στην ευρύτερη περιοχή μία πόλη, την Άλμπα Λόγγα, η οποία κατάφερε πολύ σύντομα να γίνει η πιο μεγάλη και σημαντική της περιοχής. Περνώντας τα χρόνια, και συγκεκριμένα 8 γενιές μετά (200 χρόνια περίπου) οι απόγονοι του Αινεία ήταν ακόμα στο θρόνο της Άλμπα Λόγγα. Δύο αδέρφια κυβερνούσαν τότε, ο Νουμίτορας και ο Αμούλιος. Δυστυχώς όταν δύο βασιλιάδες κάθονται σε ένα θρόνο δεν αισθάνονται τόσο άνετα και έτσι ο φιλόδοξος Αμούλιος αποφάσισε να κρατήσει τον θρόνο για τον εαυτό του. Φυλάκισε το Νουμίτορα και σκότωσε όλα του τα παιδιά εκτός από μία κόρη, την Ρέα Σίλβια, την οποία όμως ανάγκασε να γίνει ιέρεια της θεάς Βέστα, υποχρεωμένη δηλαδή να μείνει παρθένα για τουλάχιστον 30 χρόνια από τότε που έγινε ιέρεια. Έτσι ο Αμούλιος εξασφάλισε οτι δε θα υπήρχε κανένας απόγονος του Νουμίτορα να τον απειλήσει, ούτε αυτόν, ούτε τα παιδιά του. Υπολόγιζε όμως χωρίς τον ξενοδόχο.

Μια μέρα η Ρέα Σίλβια έκανε μπάνιο σε ένα ποτάμι και όταν τελείωσε ξάπλωσε και κοιμήθηκε στην όχθη. Από το σημείο περνούσε ομως ο θεός Άρης, ο οποίος όταν δε σκαρώνει πολέμους συνήθως ψάχνει όμορφα κοριτσάκια, είδε λοιπόν την Ρέα Σίλβια όμορφη και καθαρή δίπλα στο ποτάμι και το κακό δεν άργησε να γίνει. Το αποτέλεσμα; Η Ρέα Σίλβια έμεινε έγκυος και επειδή ο Άρης δεν είναι κανένας τυχαίος έκανε δίδυμα, δύο αγόρια, τον Ρωμύλο και τον Ρέμο. Ο Αμούλιος όταν το έμαθε έριξε στον Τίβερη τη Ρέα Σίλβια και έδωσε τα παιδιά σε έναν υπηρέτη για να τα σκοτώσει. Αυτός ομως τα λυπήθηκε και τα έβαλε σε ένα καλάθι και τα άφησε στο ποτάμι. Τα παιδιά όμως δεν πνίγηκαν, το καλάθι βγήκε στην ακτή και τα παιδιά τα βρήκε μία λύκαινα (σύμβολο του Άρη). Αντί να τα φάει τα ζέστανε και τα θήλασε και τα πρόσεχε μέχρι που ένας βοσκός περνούσε από το σημείο και τα πήρε σπίτι του. Ο βοσκός αυτός ήταν ο Φαυστύλος και έχοντας ακούσει την ιστορία για τη Ρέα Σίλβια κατάλαβε αμέσως ποιά ήταν αυτά τα δύο παιδιά. Τα πρόσεχε και τα μεγάλωσε σαν δικά του παιδιά και όταν μεγάλωσαν αρκετά τους είπε την ιστορία τους και την καταγωγή τους.

Τότε οι δυο νέοι άνδρες γύρισαν στην Άλμπα Λόγγα, σκότωσαν τον Αμούλιο και απεκατέστησαν στον θρόνο τον παππού τους, τον Νουμίτορα. Ο Ρωμύλος και ο Ρέμος όμως, ανυπόμονοι σαν νέοι που ήταν δε θέλησαν να περιμένουν τον θάνατο του παππού για να πάρουν την στρωμένη επιχείρηση, ήθελαν την περιπέτεια και να ιδρύσουν μία δική τους πόλη. Πήγαν λοιπόν προς το σημείο όπου μεγάλωσαν και αποφάσισαν ότι κάπου εκει θα ιδρύσουν την πόλη τους.

Ήταν μεταξύ δύο λόφων, ο Ρωμύλος ήθελε η πόλη να χτιστεί στον Παλατινό και Ρέμος στον Αβεντινό. Έβαλαν λοιπόν μεταξύ τους ένα στοίχημα, θα ανέβαιναν και οι δύο στους λόφους τους και όποιος έβλεπε περισσότερα πουλιά θα κέρδιζε, η πόλη θα χτιζόταν όπου ήθελε και θα έπαιρνε το όνομα του. Νικητής ανεδείχθει ο Ρωμύλος, ο οποίος είδε 12 πουλιά αντί για 6 που είδε ο Ρέμος. Η πόλη θα ονομαζόταν Ρώμη και θα την κυβερνούσαν τα δύο αδέρφια.

Η πρώτη δουλειά που έκαναν τα δύο αδέρφια, που ήταν και οι μοναδικοί κάτοικοι της πόλης, ήταν να φτιάξουν τα τείχη της πόλης τους. Έσκαψαν λοιπόν την τάφρο και έχτισαν τα τείχη. Όταν τελείωσαν ορκίστηκαν οτι θα σκοτώσουν όποιον τολμήσει να πειράξει αυτά τα τείχη. Ο Ρέμος όμως, κακόκεφος και από την ήττα στο στοίχημα, βρήκε ένα σημείο όπου το τείχος δεν ήταν γερό, έβαλε τις φωνές στον αδερφό του και με μία κλοτσιά το έριξε. Ο Ρωμύλος, πιστός στον όρκο που έδωσε λίγο πριν, σκότωσε αμέσως τον αδερφό του. Ήταν 21 Απριλίου του 753 π.Χ.. Η μέρα που με μία αδελφοκτονία επικυρώθηκε η ίδρυση της Ρώμης με πρώτο της βασιλιά, τον ιδρυτή της, τον Ρωμύλο.